Święte dęby z Sieniawki

Odkrywamy zapomnianą historię “Świętych dębów z Sieniawki” (nieistniejąca wieś koło Huty Kryształowej). Do tej pory były znane jako Dęby Sobieskiego, jednakże nazwa ta jest trochę naciągana.

Karol Notz w swoich zapiskach z 1904 roku podczas podróży po Ziemi Lubaczowskiej, napisał o świętych dębach: “Za cerkwią są trzy dęby, lud uważa je za święte, bo woda ta miała być pomocną”. Możemy wnioskować z tego zapisu, że przy dębach mogła być studzienka, może jakieś źródełko. Niedaleko, bo około 100 metrów dalej, mamy strumyk i podmokły teren, stąd dostęp do wody był na pewno. Miejscowa ludność musiała tutaj nabierać wody do celów leczniczych, stąd Notz zapisał to jako ciekawostkę.

Wszytko wskazuje na to, że są to trzy dęby, które przetrwały do lat 80ych, kiedy to jeden z nich spłonął od uderzenia pioruna. Dwa dęby, które przetrwały do dziś, oceniane są na około 250 lat. Biorąc pod uwagę to, że mamy informację od Karola Notza sprzed ponad stu lat o świętych dębach, trudno zrozumieć, dlaczego nagle przetransformowały się one w “Dęby Sobieskiego”. Zapewne nastąpiło to w okresie PRLu i zaczęto używać tej nazwy, by dokonać desakralizacji tych dębów. Następnie dorobiono historię podpinając Sobieskiego, który miał nawet zasadzić te drzewa tutaj. Niestety nie ma rozsądnych dowodów na to, by Sobieski przebywał nawet w okolicy. Poza tym, wiek określany na około 250 lat tych drzew, to około 70 lat różnicy do daty śmierci Sobieskiego (1696r.), więc nakazany jest tutaj duży sceptycyzm. Mając za to fantastyczny zapis źródłowy sprzed ponad stu lat, na temat świętych dębów w Sieniawce, jesteśmy wręcz zmuszeni propagować nazwę “Święte dęby z Sieniawki”.

Dęby znajdziemy na terenie nieistniejącej wsi Sieniawka. Na skrzyżowaniu dróg, gdzie stoi tak zwana “czerwona figura”, jedziemy drogą w stronę granicy 1,7 km. Po prawej stronie znajdziemy przed skrzyżowaniem ogrodzone dwa dęby.

Źródła informacji na temat dębów: “Dzieje Lasów Lubaczowskich” Zygmunt Kubrak str. 478, “Zabytki Ziemi Lubaczowskiej” Jadwiga Styrna, Agata Mamoń str. 188. opracowanie tematu GC

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.